Rigging Plan روتور توربین | محاسبه CG و مسیر لیفت
در لیفت روتور توربین، دانستن «وزن کل» کافی نیست. اگر مرکز ثقل واقعی روتور
(Center of Gravity – CG) با مرکز هندسی اشتباه گرفته شود، سهم بار دو نقطه لیفت برابر نخواهد بود؛ یک اسلینگ، شگل یا انتهای اسپردر ممکن است بسیار بیشتر از مقدار پیشبینیشده بار بگیرد.نتیجه میتواند از کجشدن روتور و برخورد ژورنال با استند شروع شود و به آسیب یاتاقان، پره، کوپلینگ، جرثقیل و چندین روز توقف ناخواسته (Non-Productive Time – NPT) ختم شود.اصل این درس: اول وزن و CG را قطعی کن؛ بعد واکنش نقاط لیفت را حساب کن؛ سپس اسلینگ، شگل، اسپردر و جرثقیل را انتخاب کن و در آخر مسیر لیفت را آزاد کن.
هشدار مهندسی: اعداد این مقاله مثال آموزشی هستند و مجوز اجرای لیفت واقعی محسوب نمیشوند. وزن، CG، نقاط مجاز لیفت، محدودیت بارگذاری روتور و روش مهار باید از نقشه سازنده اصلی تجهیز (OEM)، نقشه لیفت تأییدشده و اطلاعات واقعی سایت استخراج شوند. ظرفیت جرثقیل نیز فقط از جدول بار (Load Chart) همان جرثقیل، با بوم، شعاع، وزنه تعادل، آرایش اوتریگر و شرایط واقعی محل تعیین میشود.
چرا لیفت روتور توربین یک باربرداری معمولی نیست؟
روتور توربین یک بار بلند، گرانقیمت و حساس است. مرکز ثقل آن الزاماً در وسط طول هندسی قرار ندارد و کوچکترین تیلت کنترلنشده میتواند ژورنال، ناحیه کوپلینگ، پرهها یا سطوح ماشینکاریشده را در معرض برخورد قرار دهد.
در تعمیرات اساسی واحدهای توربین مناطق نفتخیز جنوب، نفت مرکزی، اروندان یا تأسیسات فلات قاره، Rigging Plan روتور باید حداقل وزن واقعی، CG، نقاط مجاز لیفت، ظرفیت تجهیزات، هندسه اسلینگ، مسیر حرکت، کلیرنس، وضعیت زمین و سناریوی توقف اضطراری را مشخص کند.
لیفت بحرانی (Critical Lift) را از لیفت روتین جدا کنید
معیار Critical Lift باید طبق دستورالعمل مصوب شرکت بهرهبردار تعیین شود. درصد ثابتی مانند ۷۵٪ یا ۸۰٪ ظرفیت جرثقیل را بدون وجود در روش اجرایی سایت بهعنوان تعریف جهانی Critical Lift استفاده نکنید.
- ارزش یا حساسیت بسیار بالای روتور؛
- CG غیرمرکزی یا تلرانس محدود برای کجشدن بار؛
- لیفت با دو جرثقیل (Tandem Lift)؛
- عبور از روی تجهیزات فرایندی یا محدوده دارای پیامد بالا؛
- کلیرنس محدود نسبت به سازه، لوله، کابلتری یا تجهیزات مجاور؛
- کار در شعاع بالا یا نزدیک محدودیت جدول بار جرثقیل؛
- نیاز به اسپردر بیم (Spreader Beam) یا لیفتینگ بیم مهندسیشده.
سناریوی شکست: روتوری که در ۳۰ سانتیمتر اول لیفت کج شد
یک روتور توربین با جرم اعلامی ۱۸ تن برای انتقال از استند تعمیراتی به تریلی آماده شده است. دو نقطه لیفت روی نقشه مشخص است و فاصله آنها ۴٫۸ متر است.تیم اجرایی فرض میکند CG دقیقاً وسط دو نقطه قرار دارد؛ بنابراین هر سمت را ۹ تن در نظر میگیرد. اما مجموعه کوپلینگ و هندسه روتور باعث شده CG واقعی ۰٫۴ متر از مرکز به سمت نقطه B جابهجا باشد.اپراتور هوک را بالا میآورد. در حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر ارتفاع، سمت B پایین میماند، روتور تیلت میکند و ریگر برای اصلاح وضعیت دستور ادامه Hoist-Up میدهد؛ بدون اینکه بار دوباره روی استند نشانده شود.خطای اصلی: فرض CG هندسی به جای CG تأییدشده و انجامندادن تست لیفت (Trial Lift).
علت ریشهای: Rigging Plan فقط بر مبنای وزن کل نوشته شده و واکنش مستقل نقاط لیفت محاسبه نشده است. Stop Criteria نیز در جلسه پیش از کار تعریف نشده است.
محاسبه نشان میدهد چه اتفاقی افتاده است
اگر فاصله A تا B برابر ۴٫۸ متر و CG در فاصله ۲٫۸ متری از A قرار داشته باشد:
RB = W × x / L
RB = 18 × 2.8 / 4.8 = 10.5 t
RA = W – RB = 18 – 10.5 = 7.5 t
بنابراین تقسیم واقعی بار ۷٫۵ تن / ۱۰٫۵ تن است، نه ۹ / ۹ تن. سمت B حدود ۱۷٪ بیشتر از فرض اولیه بار گرفته است؛ آن هم پیش از اعمال اثر زاویه اسلینگ و وزن متعلقات.
گام اول: وزن واقعی Hook Load را ببندید
اولین خانه Rigging Plan عبارت «حدوداً ۲۰ تن» نیست. وزن باید از مدرک معتبر OEM، نقشه General Arrangement، Packing List معتبر یا روش اندازهگیری مهندسیشده استخراج شود.
وزن زیر قلاب فقط وزن روتور نیست
| جزء | مثال آموزشی |
|---|---|
| روتور توربین | 18,000 kg |
| اسپردر بیم | 1,200 kg |
| اسلینگها | 240 kg |
| شگل و متعلقات | 160 kg |
| بار نمونه زیر قلاب | 19,600 kg |
وزن Hook Block و اجزایی که طبق Load Chart سازنده باید از ظرفیت قابل استفاده کسر شوند نیز باید دقیقاً مطابق دستورالعمل همان جرثقیل در محاسبه ظرفیت لحاظ شوند. روش کسر وزن تجهیزات را از روی تجربه یا جدول جرثقیل دیگری کپی نکنید.
گام دوم: مرکز ثقل روتور (CG) را محاسبه کنید
برای یک جسم مرکب، محل مرکز ثقل در امتداد محور طولی از رابطه ممان جرمی محاسبه میشود:
در این رابطه، Wi جرم یا وزن هر جزء و xi فاصله مرکز آن جزء از Datum انتخابی است.
روش عملی برای روتور
- یک Datum مشخص مانند Face کوپلینگ سمت Drive End انتخاب کنید.
- روتور را بر اساس نقشه OEM به اجزای دارای جرم مشخص تقسیم کنید.
- جرم و موقعیت محوری هر جزء را استخراج کنید.
- ممان Wi×xi هر بخش را محاسبه کنید.
- مجموع ممانها را بر وزن کل تقسیم کنید.
- نتیجه را با CG درجشده روی نقشه سازنده تطبیق دهید.
محل پرههای حجیمتر، دیسکها، کوپلینگ یا اجزای Overhung میتواند CG را از وسط هندسی
خارج کند. مترکردن طول روتور و نصفکردن آن، روش تعیین CG نیست.
گام سوم: سهم بار نقطه A و B را جداگانه حساب کنید
برای روتور صلب که بین دو نقطه A و B حمل میشود، اگر فاصله نقاط لیفت L و فاصله CG از نقطه A برابر x باشد:
RB = W × x / L
RA = W × (L – x) / L
RA + RB = W
این دو مقدار پایه انتخاب Rigging دو سمت هستند. انتخاب هر دو شگل و اسلینگ صرفاً بر مبنای W/2 زمانی قابل قبول است که CG واقعاً در وسط دو نقطه باشد و آرایش لیفت نیز بار را مطابق تحلیل توزیع کند.
گام چهارم: اثر زاویه اسلینگ را وارد محاسبات کنید
زاویه کم نسبت به افق، کشش اسلینگ را شدیداً افزایش میدهد. برای یک آرایش متقارن دو ساق که هر ساق سهم مساوی W/2 را تحمل میکند:
θ در این فرمول زاویه ساق اسلینگ نسبت به افق است.
| زاویه نسبت به افق | کشش هر ساق نسبت به W | برای بار 18 t متقارن |
|---|---|---|
| 90° | 0.50 W | 9.0 t |
| 60° | 0.577 W | 10.4 t |
| 45° | 0.707 W | 12.7 t |
| 30° | 1.00 W | 18.0 t |
بنابراین «اسلینگ ۱۰ تن برای نصف بار ۱۸ تنی» بدون مشخصکردن زاویه، Hitch و ظرفیت درجشده روی تگ اسلینگ یک انتخاب مهندسیشده نیست.
وقتی CG وسط نیست چه کنیم؟
ابتدا RA و RB را محاسبه کنید. سپس کشش ساق مربوط به هر سمت بر اساس مؤلفه قائم مورد نیاز و هندسه واقعی همان ساق تعیین شود. برای آرایشهای چندساق، نامتقارن یا سهبعدی، توزیع بار باید توسط فرد صلاحیتدار (Qualified Person) تحلیل شود؛ تقسیم ساده بار بر تعداد ساقها قابل اتکا نیست.
گام پنجم: اسلینگ مناسب روتور را انتخاب کنید
در کارگاههای تعمیرات توربین معمولاً سیمبکسل اسلینگ (Wire Rope Sling)، اسلینگ مصنوعی مهندسیشده یا آرایش اختصاصی OEM دیده میشود. انتخاب نهایی باید از روی تگ و جدول ظرفیت سازنده همان اسلینگ انجام شود.
برای سیمبکسل چه چیزی روی میز باشد؟
- شماره شناسایی خوانا و قابل ردیابی؛
- قطر و ساختار سیمبکسل مطابق گواهی سازنده؛
- نوع مغزی، برای مثال مغزی مستقل سیمبکسل (Independent Wire Rope Core – IWRC) در صورت مشخصشدن توسط طراحی؛
- ظرفیت مجاز برای Hitch و زاویه واقعی؛
- گواهی بازرسی معتبر طبق سیستم مدیریت تجهیزات باربرداری سایت؛
- عدم وجود Bird-Caging، Kink، Crushing، خوردگی شدید یا آسیب اتصال انتهایی؛
- کنترل نسبت قطر خم به قطر سیمبکسل (D/d) طبق اطلاعات سازنده اسلینگ.
هیچگاه سیمبکسل را مستقیم روی ژورنال ماشینکاریشده یا لبه تیز روتور ننشانید. محل تماس باید همان نقطه مجاز تعیینشده توسط OEM باشد و حفاظت لبه یا Saddle نیز برای همان آرایش تأیید شده باشد.
گام ششم: شگل را با «WLL و جهت بار» انتخاب کنید، نه فقط سایز پین
شگل (Shackle) باید دارای سازنده، سایز، حد بار کاری (Working Load Limit – WLL) و قابلیت ردیابی معتبر باشد. ظرفیت را از روی حک بدنه و اطلاعات سازنده کنترل کنید؛ رنگ، ظاهر یا قطر تقریبی پین معیار ظرفیت نیست.
- پین باید متعلق به همان شگل باشد؛ تعویض پین با پیچ معمولی ممنوع است.
- بار باید مطابق جهت مجاز سازنده وارد شود.
- Side Loading فقط در صورتی مجاز است که سازنده اجازه داده و ضریب کاهش ظرفیت آن اعمال شود.
- بدنه و پین از نظر خمیدگی، ترک، رزوه معیوب، خوردگی و سایش کنترل شوند.
- برای اتصال چند ساق، هندسه Bow Shackle یا Master Link باید با آرایش واقعی سازگار باشد.
بالا بودن گرید پیچ به معنی مجازبودن آن بهعنوان Rigging Hardware نیست.
گام هفتم: اسپردر بیم؛ ابزار کنترل هندسه لیفت
اسپردر بیم (Spreader Beam) کمک میکند نقاط اتصال پایین در موقعیت مهندسیشده باقی بمانند و زاویه نامطلوب اسلینگ روی روتور ایجاد نشود. اما خود اسپردر نیز یک تجهیز باربرداری است، نه یک تیرآهن کارگاهی.
اسپردر یا لیفتینگ بیم باید دارای ظرفیت نامی، شماره شناسایی، وزن خود تجهیز، نقاط اتصال تعریفشده و مدارک طراحی/آزمون/بازرسی متناسب با سیستم سایت باشد. الزامات تجهیزات زیر قلاب در ASME B30.20 و معیارهای طراحی مرتبط در ASME BTH-1 مطرح شدهاند.
ساخت یک اسپردر از H-Beam موجود در انبار، جوشدادن دو Pad Eye و نوشتن «SWL 25 TON» با ماژیک، Rigging Engineering نیست. جنس، مقطع، کمانش، جوش، Pad Eye، سوراخ پین، تنش Bearing، Shear و حالتهای بارگذاری باید طراحی و تأیید شوند.
گام هشتم: ظرفیت جرثقیل را در شعاع واقعی کنترل کنید
«جرثقیل ۱۰۰ تن» به معنی توانایی بلندکردن ۱۰۰ تن در هر شعاعی نیست. ظرفیت مجاز تابع پیکربندی واقعی جرثقیل و Load Chart سازنده است.
قبل از تأیید ظرفیت این موارد را روی نقشه Lift Plan ثبت کنید
- مدل و شماره شناسایی جرثقیل؛
- طول بوم (Boom Length)؛
- شعاع کاری (Operating Radius) در بدترین موقعیت مسیر؛
- زاویه بوم در صورت نیاز جدول؛
- آرایش و مقدار وزنه تعادل (Counterweight)؛
- وضعیت بازشدگی اوتریگرها (Outriggers)؛
- ظرفیت Load Chart در همان Configuration؛
- وزن Hook Block، Rigging و تجهیزات زیر قلاب طبق دستورالعمل سازنده؛
- محدودیتهای Wind و شرایط خاص مندرج در Manual سازنده.
حد پذیرش Utilization و تعریف Critical Lift باید از دستورالعمل مصوب شرکت بهرهبردار استخراج شود؛ یک درصد قراردادی را به تمام جرثقیلها و سایتها تعمیم ندهید.
گام نهم: زمین زیر اوتریگر بخشی از Rigging Plan است
ظرفیت Load Chart زمانی معنا دارد که استقرار جرثقیل مطابق الزامات سازنده باشد. خاک دستی، کانال مدفون، منهول، ترنچ، مسیر کابل، خط لوله زیرزمینی یا بتن ضعیف میتواند نقطه شکست کل عملیات باشد.
فشار و واکنش اوتریگر باید بر اساس دادههای سازنده جرثقیل یا تحلیل مهندسی تعیین و ظرفیت باربری مجاز زمین توسط فرد صلاحیتدار تأیید شود. سپس ابعاد Mat یا صفحه توزیع بار متناسب با واکنش واقعی انتخاب گردد.
این رابطه برای غربال اولیه مفید است؛ توزیع واقعی تنش در خاک، ضخامت Mat و مقاومت خمشی آن نیازمند بررسی مهندسی است.
گام دهم: مسیر لیفت روتور را قبل از روشنشدن جرثقیل Walk-Down کنید
مسیر لیفت (Lift Path) باید از نقطه Pick تا Set-Down روی نقشه و در میدان بررسی شود.
فقط محل شروع و پایان را اندازه نگیرید؛ بدترین شعاع معمولاً در میانه حرکت اتفاق میافتد.
مسیر را به پنج Zone تقسیم کنید
- Pick Zone: محل جداشدن روتور از استند.
- Vertical Clearance Zone: خروج از سازه یا استند.
- Slew Zone: محدوده چرخش جرثقیل.
- Transfer Zone: مسیر انتقال معلق.
- Set-Down Zone: استند مقصد یا ترابری سنگین.
در هر Zone شعاع جرثقیل، ارتفاع قلاب، کلیرنس بوم، کلیرنس روتور، خطوط برق، Pipe Rack، سازه، تجهیزات فرایندی و حضور نفرات بررسی شود.
گام یازدهم: تست لیفت ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتری؛ آخرین فرصت کشف خطا
پس از Tension-Up تدریجی و قبل از انتقال اصلی، بار فقط به اندازه لازم برای آزادشدن کامل از تکیهگاه بالا آورده شود؛ برای بسیاری از عملیات کارگاهی ارتفاع حدود ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتر امکان کنترل اولیه را فراهم میکند، اما ارتفاع دقیق باید در Lift Plan تعیین شود.
در Trial Lift چه چیزی بررسی میشود؟
- آیا روتور افقی و پایدار مانده است؟
- آیا اسلینگها در Saddle یا محل تعیینشده نشستهاند؟
- آیا شگل یا پین Side Load غیرمجاز گرفته است؟
- آیا اسپردر تیلت یا پیچش غیرعادی دارد؟
- آیا Hook Block تقریباً روی خط CG قرار گرفته است؟
- آیا ترمز، LMI/RCI و سیستمهای جرثقیل وضعیت عادی نشان میدهند؟
- آیا بار بدون Swing، Rotation یا جابهجایی پیشبینینشده پایدار است؟
اگر روتور در Trial Lift تیلت غیرمنتظره دارد، راهحل «کمی بیشتر بالا ببر تا درست شود» نیست. بار را طبق فرمان Lift Supervisor به وضعیت امن برگردانید، Rigging را بدون بار اصلاح و محاسبات CG/Load Share را دوباره بررسی کنید.
گام دوازدهم: Tag Line برای کنترل است، نه کشیدن بار
طناب هدایت بار (Tag Line) در صورت پیشبینی در Lift Plan برای کنترل چرخش یا جهتگیری استفاده میشود. نفر نباید برای اصلاح مسیر، بار چندتنی را با Tag Line به سمت خود بکشد یا وارد محدوده سقوط بار شود.
- هیچ نفر زیر روتور معلق قرار نمیگیرد.
- دست بین روتور و استند مقصد قرار نمیگیرد.
- Tag Line دور دست، بدن یا سازه پیچیده نمیشود.
- ریگر مسیر فرار مشخص دارد.
- فرمان اصلی جرثقیل فقط از Signaller تعیینشده صادر میشود.
- فرمان توقف اضطراری از هر فردی که خطر را مشاهده کند باید فوراً رعایت شود.
جدول کنترل تجهیزات Rigging روتور
| تجهیز | کنترل فنی | مرجع اصلی |
|---|---|---|
| جرثقیل متحرک | Load Chart، شعاع، بوم، Outrigger، Counterweight | ASME B30.5 + Manual سازنده |
| سیمبکسل اسلینگ | Tag، WLL، Hitch، Angle، D/d، وضعیت فیزیکی | ASME B30.9 / OSHA 1910.184 |
| شگل و Rigging Hardware | WLL، پین، جهت بار، سایش، تغییر شکل | ASME B30.26 + سازنده |
| قلاب | ترک، تغییر شکل، Throat Opening و Latch در صورت کاربرد | ASME B30.10 |
| Spreader/Lifting Beam | Rated Load، ID، نقاط اتصال و مدارک بازرسی | ASME B30.20 / ASME BTH-1 |
چکلیست پیش از لیفت روتور توربین
| ✓ | کنترل اجباری | معیار پذیرش |
|---|---|---|
| ☐ | وزن و CG | مطابق مدرک OEM/محاسبه تأییدشده |
| ☐ | نقاط لیفت | مطابق نقشه و روش اجرایی مصوب |
| ☐ | جرثقیل | Load Chart برای بدترین شعاع کنترل شده |
| ☐ | اسلینگ و شگل | ID/WLL خوانا، ظرفیت کافی و بازرسی معتبر |
| ☐ | Spreader Beam | Rated Load و شماره شناسایی قابل ردیابی |
| ☐ | زمین و Outrigger | Ground Capacity و Mat تأییدشده |
| ☐ | مسیر لیفت | Walk-Down و کلیرنس تأییدشده |
| ☐ | Exclusion Zone | Barricade و مسیر ورود کنترل شده |
| ☐ | ارتباطات | Signaller اصلی و فرمانهای رادیویی/دستی مشخص |
| ☐ | Trial Lift | در Lift Plan پیشبینی و Stop Criteria مشخص شده |
Stop Work Criteria؛ چه زمانی لیفت فوراً متوقف میشود؟
- تیلت یا چرخش روتور برخلاف Lift Plan؛
- لغزش اسلینگ یا تغییر محل تماس؛
- صدای غیرعادی، تغییر شکل یا نشست Rigging Hardware؛
- Alarm یا وضعیت غیرمجاز LMI/RCI جرثقیل؛
- نشست Outrigger یا Mat؛
- ورود فرد غیرمجاز به Exclusion Zone؛
- از دسترفتن ارتباط اپراتور و Signaller؛
- تغییر باد یا شرایط محیطی خارج از محدودیت Lift Plan/سازنده؛
- کاهش کلیرنس نسبت به مقدار تعیینشده در نقشه لیفت؛
- هر وضعیت پیشبینینشدهای که فرضیات Rigging Plan را تغییر دهد.
جلسه پیش از کار؛ Toolbox Talk این لیفت باید چه بگوید؟
جلسه پیش از کار نباید به امضای فرم JSA محدود شود. Lift Supervisor باید نقشه را جلوی اپراتور، ریگرها و Signaller باز کند و حداقل موارد زیر را روی همان نقشه نشان دهد:
- وزن روتور و Total Hook Load؛
- محل CG؛
- سهم بار A و B؛
- WLL هر اسلینگ، شگل و اسپردر؛
- Pick Radius و Maximum Radius؛
- مسیر Slew؛
- محل ایستادن ریگرها و Tag Line؛
- Exclusion Zone؛
- Set-Down Point؛
- Stop Criteria و روش برگشت بار به وضعیت امن.
ابزار کار Rigging Engineer و سرپرست لیفت
- نقشه OEM روتور و نقاط مجاز لیفت؛
- فرم محاسبه مرکز ثقل (CG Calculation Sheet)؛
- جدول بار اصلی جرثقیل (Crane Load Chart)؛
- گواهی و Register تجهیزات Rigging؛
- فرم ارزیابی ریسک در محل کار (Job Safety Analysis – JSA)؛
- نقشه مسیر لیفت (Lift Path Drawing)؛
- فرم Ground Bearing Pressure در صورت استقرار جرثقیل متحرک؛
- فرم Pre-Lift Meeting و Sign-Off نفرات کلیدی.
دانلود SOP و فرم محاسبات Rigging Plan
SOP-LFT-030
دستورالعمل برنامهریزی لیفت بحرانی روتور توربین
+ فرم CG Calculation
+ Sling Load Sheet
+ Crane Capacity Check
+ Pre-Lift Checklist
⬇ دانلود SOP-LFT-030
این دکمه نمایشی است. نسخه اجرایی SOP باید توسط واحدهای تعمیرات، مهندسی، HSE و مسئول
تجهیزات باربرداری سازمان بازبینی و طبق Document Control شرکت صادر شود.
تمرین میدانی؛ آیا واقعاً میتوانی Rigging Plan روتور را ببندی؟
از A قرار دارد.بدون حدس: بار نقطه A و B را محاسبه کنید. سپس اگر هر سمت یک ساق
با زاویه ۶۰ درجه نسبت به افق داشته باشد، کشش لازم هر ساق را از روی مؤلفه قائم
همان سمت تعیین کنید.
مشاهده پاسخ
RB = 24 × 3.6 / 6 = 14.4 t
RA = 24 – 14.4 = 9.6 t
TA = 9.6 / sin(60°) ≈ 11.1 t
TB = 14.4 / sin(60°) ≈ 16.6 t
نتیجه کلیدی: با اینکه بار فقط ۲۴ تن است، سمت B در این هندسه به ساقی نیاز دارد که کشش محاسباتی آن حدود ۱۶٫۶ تن است؛ انتخاب نهایی WLL باید از جدول و تگ سازنده برای همان نوع اسلینگ، Hitch و زاویه انجام شود.
گیتتست نهایی؛ اجازه ورود به لیفت را داری؟
قبل از اینکه تکنسین یا سرپرست برای یک لیفت واقعی روتور Sign-Off کند، باید بتواند بدون کمک پاسخ این پنج سؤال را از روی Lift Plan پیدا یا محاسبه کند:
- CG روتور دقیقاً کجاست و مرجع این عدد چیست؟
- بار واقعی روی نقطه A و B چند تن است؟
- زاویه واقعی اسلینگها چند درجه است و کشش هر ساق چقدر میشود؟
- حداکثر شعاع جرثقیل در کل مسیر کجاست و ظرفیت Load Chart در همان نقطه چقدر است؟
- اگر روتور در Trial Lift تیلت کرد، Stop Point و روش برگشت به وضعیت امن چیست؟
اگر پاسخ یکی از این پنج سؤال «فکر کنم»، «حدوداً»، «همیشه همینطور میزنیم» یا «جرثقیلش بزرگه، مشکلی نیست» باشد، Rigging Plan هنوز آماده اجرا نیست.
جمعبندی عملیاتی
Rigging Plan حرفهای روتور از انتخاب جرثقیل شروع نمیشود؛ از شناخت بار شروع میشود. وزن، CG و نقاط مجاز لیفت سه داده پایه هستند. پس از آن واکنش نقاط A و B، زاویه و کشش اسلینگها، WLL شگلها، ظرفیت اسپردر و ظرفیت جرثقیل در بدترین شعاع محاسبه میشوند.
بعد از بستهشدن محاسبات، زمین، اوتریگر، مسیر لیفت، Exclusion Zone، ارتباطات و Stop Criteria کنترل میشوند. در نهایت Trial Lift کوتاه، فرصت تأیید عملی فرضیات
محاسباتی قبل از ورود روتور به مسیر اصلی است.
هدف Rigging Plan تولید یک فرم پر از امضا نیست؛ هدف این است که پیش از جداشدن روتور از استند، دقیقاً بدانیم هر کیلوگرم بار از چه مسیری، از کدام قطعه Rigging و با چه ظرفیت مهندسیشدهای به قلاب جرثقیل منتقل میشود.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.