جمع‌آوری، برچسب‌گذاری و نگهداری پسماند آلوده — از صحنه تا تحویل
هر عملیات مهار آلودگی نفتی، یک «جریان پسماند» به همراه دارد: جاذب اشباع‌شده، خاک آلوده، دستکش و لباس مصرف‌شده، آب جداشده از مخزن اسکیمر و لجن کف. این پسماندها اگر جمع‌آوری، برچسب‌گذاری و نگهداری نشوند، آلودگی را از آب به خشکی منتقل می‌کنند و یک حادثه زیست‌محیطی دوم می‌سازند. قانون ایران تصریح می‌کند که فضولات نفتی دریافتی از شناورها باید بر اساس مقررات حمل مواد خطرناک (UN/DOT) برچسب‌گذاری و کددهی شوند. این مقاله، طبقه‌بندی پسماند، الزامات ظرف و برچسب، شرایط انبار موقت، سوابق و پنج خطای بحرانی را به‌صورت عملیاتی توضیح می‌دهد.
این مقاله برای چه کسانی است و چه چیزی به آن‌ها می‌دهد
این چهارمین و آخرین درس زیربخش «مقابله با آلودگی نفتی در دریا» در ترم ۱ است. اپراتورهای اسکله، تیم‌های پاسخ اضطراری، پیمانکاران OSR، سرپرستان شیفت و کارکنان HSE، مخاطبان اصلی این مقاله هستند. تیم‌های مدیریت پسماند و پیمانکاران دفع نیز از آن به‌عنوان چارچوب راستی‌آزمایی استفاده می‌کنند.
پیش‌نیاز این درس، اتمام مقاله قبلی درباره محدودیت اسکیمر و بوم است. خواننده پس از مطالعه باید جریان‌های پسماند ناشی از عملیات مهار را نام ببرد، الزامات ظرف و برچسب را اجرا کند، شرایط انبار موقت را تشخیص دهد و پنج خطای بحرانی را شناسایی کند.
درس قبلی، محدودیت اسکیمر و بوم در باد و موج، محدودیت‌های بازیابی را تعریف کرد. با این مقاله، زیربخش «مقابله با آلودگی نفتی در دریا» ترم ۱ کامل می‌شود و مسیر به سمت زیربخش «کنترل کار و عوامل انسانی» ادامه می‌یابد.
چرا پسماند مهار، یک خطر مستقل است
پسماند آلوده نفتی، همان نفت است؛ اما در شکلی که دیگر نمی‌توان آن را با اسکیمر جمع کرد. این پسماند در تماس با آب، خاک و هوا، ترکیبات سمی و قابل‌اشتعال آزاد می‌کند. اگر در محیط رها شود، آلودگی را از یک نقطه به نقطه دیگر منتقل می‌کند و ممکن است به آب‌های زیرزمینی یا سطحی نفوذ کند.
مدیریت نادرست پسماند، سه پیامد دارد. نخست، پیامد زیست‌محیطی: نفوذ شیرابه به خاک و آب. دوم، پیامد ایمنی: تجمع بخار قابل‌اشتعال از پسماندهای نفتی در انبار بسته. سوم، پیامد قانونی: تخلف از الزامات برچسب‌گذاری و حمل مواد خطرناک که مشمول جریمه است.
قانون ایران، در ماده ۱۵، صریحاً مقرر می‌دارد: «فضولات نفتی دریافتی از شناورها می‌بایست بر اساس مقررات حمل و نقل مواد خطرناک (UN/DOT) برچسب‌گذاری و کددهی شوند. علائم مربوطه و برگه اطلاعات ایمنی مواد باید در جای مناسب نصب گردد.»[reference:0] این ماده، برچسب‌گذاری را از یک رویه داخلی به یک تکلیف قانونی تبدیل می‌کند.
پسماند آلوده نفتی که در یک ظرف بدون برچسب نگهداری می‌شود، در نگاه اول از یک ظرف پسماند معمولی قابل تشخیص نیست. اگر این ظرف در انبار مشترک با پسماند غیرخطرناک قرار گیرد یا به پیمانکار دفع تحویل شود، ممکن است با پسماند سازگار مخلوط شود و واکنش شیمیایی یا تجمع بخار ایجاد کند. هر ظرف پسماند آلوده، بدون استثنا، باید برچسب شناسایی داشته باشد. ظرف بدون برچسب، یک ظرف «ناشناخته» است و باید تا شناسایی کامل، جداگانه نگهداری شود.
جریان‌های پسماند ناشی از عملیات مهار
جاذب اشباع‌شده (Saturated Sorbent)
جاذب‌هایی که نفت را جذب کرده‌اند، به پسماند خطرناک تبدیل می‌شوند. این جاذب‌ها باید در ظروف دربسته جمع‌آوری شوند و برچسب «پسماند نفتی» داشته باشند.
خاک و شن آلوده (Contaminated Soil and Sand)
در پاک‌سازی ساحلی، خاک و شن آلوده به نفت جمع‌آوری می‌شود. این پسماند، حاوی هیدروکربن و ممکن است حاوی فلزات سنگین باشد. باید در کیسه‌های مقاوم یا ظروف مخصوص نگهداری شود.
آب جداشده از مخزن اسکیمر (Decanted Water from Skimmer Tank)
مخزن ذخیره اسکیمر، مخلوطی از نفت و آب است. پس از جداسازی، آب جدا شده ممکن است هنوز حاوی آثار نفت باشد. این آب، یک جریان پسماند مایع است و باید طبق رویه مدیریت پساب، تصفیه یا دفع شود.
لجن کف مخزن و حوضچه (Bottom Sludge)
لجن ته‌نشین‌شده در مخازن ذخیره موقت یا حوضچه‌های جمع‌آوری، یک پسماند نیمه‌جامد با ویسکوزیته بالا است. این لجن، نیازمند جمع‌آوری مکانیکی و نگهداری در ظروف مخصوص است.
PPE و مواد مصرفی آلوده
دستکش، لباس کار، چکمه و پارچه‌های آلوده به نفت، پسماند خطرناک محسوب می‌شوند. این مواد را در کیسه‌های مخصوص جمع‌آوری و برچسب‌گذاری کنید.
الزامات ظرف: سازگاری، درب‌بندی و مقاومت
سازگاری مواد
جنس ظرف باید با نوع پسماند سازگار باشد. یک مرجع استاندارد تصریح می‌کند: «در انتخاب جنس ظروف باید دقت شود که پسماند، سازگار با جنس ظروف باشد.»[reference:1] برای پسماندهای نفتی، ظروف فلزی یا پلاستیک مقاوم به هیدروکربن مناسب‌اند. ظروف پلاستیکی معمولی ممکن است در تماس طولانی با هیدروکربن، نرم یا ترک‌دار شوند.
درب‌بندی کامل
ظروف پسماند خطرناک باید در تمام مواقع، به‌جز زمانی که ماده به آن اضافه یا از آن برداشته می‌شود، درب‌بسته باشند. یک مرجع استاندارد تصریح می‌کند: «کلیه ظروف مورد استفاده برای مواد خطرناک باید در تمام مواقع (بجز مواقعی که ماده خطرناک اضافه یا برداشته می‌شود) به صورت سرپوشیده نگهداری شود.»[reference:2]
مقاومت و عدم نشتی
ظرف باید بدون خوردگی، ترک یا آسیب باشد. ظرف معیوب، ممکن است در حمل یا نگهداری، پسماند را به محیط رها کند. پیش از استفاده، سلامت ظرف را بررسی کنید.
ظرفیت و نوع
برای پسماند مایع، از بشکه یا IBC استفاده کنید. برای پسماند جامد و نیمه‌جامد، از کیسه‌های مقاوم یا جعبه‌های مخصوص. ظرفیت ظرف را با حجم پسماند تطبیق دهید و از پرکردن بیش از حد خودداری کنید.
برچسب‌گذاری: اطلاعاتی که باید روی هر ظرف باشد
الزامات قانونی ایران
قانون ایران، برچسب‌گذاری بر اساس مقررات UN/DOT را برای فضولات نفتی دریافتی از شناورها الزام کرده است.[reference:3] این مقررات، شامل شماره UN، کلاس خطر، نام صحیح حمل و نقل و علامت‌های خطر است.
اطلاعات حداقلی برچسب
یک برچسب کامل باید حداقل شامل موارد زیر باشد: نام پسماند، کد شناسایی (Waste Code)، تاریخ جمع‌آوری، محل جمع‌آوری، نام جمع‌آورنده، کلاس خطر (قابل‌اشتعال، سمی، خورنده)، و شماره UN (در صورت کاربرد). یک رویه استاندارد تصریح می‌کند: «کلیه ظروف و مخازن نگهداری پسماندها در محل و بسته‌بندی پسماندها (اعم از خطرناک و غیر خطرناک) باید دارای برچسب باشد.»[reference:4]
ثبت اطلاعات در بارنامه
هنگام تحویل پسماند به پیمانکار حمل یا تاسیسات دفع، اطلاعات برچسب باید با بارنامه مطابقت داشته باشد. یک رویه استاندارد تصریح می‌کند که تولیدکننده و حمل‌کننده، مشخصات پسماند و تاریخ را تأیید و بارنامه را مهر و امضا می‌کنند.[reference:5]
| اطلاعات برچسب | الزام | منبع |
|---|---|---|
| نام پسماند | مشخص و قابل خواندن | رویه داخلی |
| کد شناسایی | کد ملی یا UN | قانون ایران، ماده ۱۵ |
| تاریخ و محل | تاریخ جمع‌آوری و موقعیت | رویه داخلی |
| کلاس خطر | قابل‌اشتعال، سمی، خورنده | UN/DOT |
| نام جمع‌آورنده | مسئولیت‌پذیری | رویه داخلی |
توجه: قالب دقیق برچسب، شماره UN اختصاصی و کد پسماند را از رویه عملیاتی، مقررات UN/DOT و دستورالعمل همان پایانه استخراج کنید.
انبار موقت: شرایط فیزیکی و راهبری
کف و دیواره غیرقابل نفوذ
انبار موقت پسماند خطرناک باید کف و دیواره غیرقابل نفوذ داشته باشد. یک رویه استاندارد تصریح می‌کند که کف ساختمان باید «عاری از هرگونه درز و شکاف، خوردگی یا آسیب دیدگی» باشد و پوشش سطح، در مواقع لزوم تعمیر یا تعویض شود.[reference:6] دیواره‌های داخلی باید صاف و بدون ترک باشند تا تمیزکاری آسان شود.[reference:7]
سیستم جمع‌آوری مایعات و شناسایی نشت
انبار باید به یک سیستم جمع‌آوری مایعات مجهز باشد تا هرگونه نشتی را جمع کند و از نفوذ به خاک یا آب زیرزمینی جلوگیری کند. یک رویه استاندارد، سیستم شناسایی نشت «بلافاصله زیر کف ساختمان» را الزام می‌کند تا هرگونه ضعف کف و نشتی پسماند را نشان دهد.[reference:8] همچنین، یک «راهبند ثانویه» (Secondary Containment) در اطراف واحد باید احداث شود تا نشتی را در خود نگه دارد.[reference:9]
تهویه و مقاومت در برابر آتش
انبار باید تهویه مناسب داشته باشد تا تجمع بخار قابل‌اشتعال جلوگیری شود. مواد ساختاری باید غیرقابل اشتعال و مقاوم در برابر آتش باشند. یک رویه استاندارد تصریح می‌کند که اجزای مقاوم باید در برابر آتش‌سوزی حداقل ۲ ساعت و ستون‌ها حداقل ۳ ساعت مقاومت کنند.[reference:10] انبار باید به وسایل اعلام حریق و کپسول آتش‌نشانی مجهز باشد.[reference:11]
مدت نگهداری
یک مرجع استاندارد تصریح می‌کند: «پسماندهای صنعتی ویژه نباید بیش از شش ماه در محل ذخیره نگهداری شوند.»[reference:12] این محدودیت، برای جلوگیری از تجمع طولانی‌مدت پسماند و افزایش ریسک است. اگر پسماند در این بازه به تاسیسات دفع تحویل داده نشود، باید علت تأخیر بررسی و برای رفع آن اقدام شود.
بازرسی دوره‌ای
انبار و فعالیت‌های ثبت‌شده باید «حداقل هفته‌ای یکبار» بازرسی شوند.[reference:13] در طول بازرسی، تمامیت واحد و هرگونه نشانه نشتی یا ریزش، به‌ویژه در نزدیکی آب‌های سطحی یا خاک، بررسی می‌شود.
سوابق و مستندسازی
ثبت جریان پسماند
هر محموله پسماند باید با یک بارنامه (Waste Manifest) همراه باشد. این بارنامه، از تولیدکننده تا تاسیسات دفع، جریان پسماند را ردیابی می‌کند. یک رویه استاندارد، بخش‌های بارنامه را شامل تأیید تولیدکننده، حمل‌کننده و تحویل‌گیرنده تعریف می‌کند و اختلاف در تعداد، وزن یا نوع پسماند را به‌عنوان «اختلاف عمده» قابل بازگشت می‌داند.[reference:14]
مدت نگهداری سوابق
سوابق پسماند غیرخطرناک باید حداقل دو سال و سوابق پسماند خطرناک حداقل سه سال نگهداری شوند. یک سند مدیریت پسماند تصریح می‌کند: «سوابق پسماند غیرخطرناک حداقل دو سال و بارنامه‌های پسماند خطرناک حداقل سه سال نگهداری خواهند شد.»[reference:15]
ثبت رخداد
هرگونه نشتی یا رهاسازی از انبار پسماند، باید در لاگ‌شیت ثبت و به HSE گزارش شود. یک رویه استاندارد تصریح می‌کند که در صورت رهاسازی، واحد باید از سرویس خارج و پسماند رها شده جمع‌آوری و نگهداری شود و موضوع به HSE و مراجع ذی‌صلاح اطلاع یابد.[reference:16]
پنج خطای بحرانی در مدیریت پسماند آلوده
خطای اول: ظرف بدون برچسب
ظرف پسماند بدون برچسب، یک ظرف «ناشناخته» است. اگر با پسماند سازگار مخلوط شود، ممکن است واکنش شیمیایی یا تجمع بخار ایجاد کند. هر ظرف، بدون استثنا، باید برچسب داشته باشد.
خطای دوم: مخلوط‌کردن پسماندهای ناسازگار
پسماند نفتی را با پسماند اسیدی، اکسیدکننده یا آبی مخلوط نکنید. یک رویه استاندارد تصریح می‌کند: «مواد ناسازگار در یک پوند نگهداری قرار داده نشود.»[reference:17] مخلوط‌کردن، خطر واکنش شیمیایی و دشواری دفع را افزایش می‌دهد.
خطای سوم: نگهداری بیش از شش ماه
نگهداری پسماند ویژه بیش از شش ماه، یک تخلف از الزامات است.[reference:18] این تأخیر، خطر تجمع پسماند و افزایش ریسک را بالا می‌برد.
خطای چهارم: رهاکردن جاذب اشباع‌شده در محیط
جاذب اشباع‌شده، یک پسماند خطرناک است. رهاکردن آن در محیط، آلودگی را از آب به خشکی منتقل می‌کند. جاذب باید جمع‌آوری و به‌عنوان پسماند مدیریت شود.
خطای پنجم: عدم ثبت بارنامه یا سوابق
اگر بارنامه پسماند تکمیل و مهر نشود، ردیابی جریان پسماند از بین می‌رود. این نقص، در صورت بروز رخداد زیست‌محیطی، اثبات انطباق را دشوار می‌کند.
سفر خطر: چگونه پسماند بدون برچسب به حادثه دوم می‌رسد
زنجیره زیر یک سناریوی آموزشی واقع‌گرایانه در یک پایانه نفتی ساحلی را نشان می‌دهد:
تیم پاک‌سازی، جاذب اشباع‌شده و خاک آلوده را در بشکه‌های بدون برچسب جمع‌آوری می‌کند
↓
بشکه‌ها به انبار موقت منتقل می‌شوند و در کنار بشکه‌های پسماند غیرخطرناک قرار می‌گیرند
↓
کارکن انبار، بشکه‌ها را بر اساس ظاهر مخلوط می‌کند و محتویات یک بشکه را به بشکه دیگر منتقل می‌کند
↓
پسماند نفتی با پسماند اکسیدکننده مخلوط می‌شود و واکنش گرمازا رخ می‌دهد
↓
بخار قابل‌اشتعال در انبار بسته تجمع می‌کند
↓
جرقه‌ای از تجهیزات برقی، بخار را مشتعل می‌کند
↓
حریق در انبار پسماند، آسیب به نفرات و خسارت به انبار
↓
بررسی پس از حادثه نشان می‌دهد که فقدان برچسب و مخلوط‌کردن ناسازگار، دو علت اصلی بودند
سه مانع ایمنی می‌توانست این زنجیره را قطع کند:
– **مانع اول:** برچسب‌گذاری هر بشکه در همان لحظه جمع‌آوری، با نام پسماند، کد و کلاس خطر؛
– **مانع دوم:** جداسازی پسماندهای ناسازگار در انبار و عدم مخلوط‌کردن آن‌ها؛
– **مانع سوم:** بازرسی هفتگی انبار و شناسایی بشکه‌های بدون برچسب یا ناسازگار.
رفتار قابل مشاهده‌ای که این زنجیره را قطع می‌کرد، این بود: «بشکه را جمع کردم، برچسب زدم، در ناحیه جداگانه قرار دادم و بارنامه را تکمیل کردم.»
مسئولیت گروه‌های عملیاتی در مدیریت پسماند
تیم پاسخ اضطراری / پاک‌سازی
پسماند را در همان لحظه تولید، در ظرف مناسب جمع‌آوری و برچسب‌گذاری کنید. جاذب اشباع‌شده و خاک آلوده را از پسماند غیرخطرناک جدا نگه دارید. ظرف را درب‌بسته به انبار موقت منتقل کنید.
اپراتور انبار موقت
ظرف را از نظر برچسب، سلامت و سازگاری بررسی کنید. پسماندهای ناسازگار را در ناحیه جداگانه قرار دهید. بازرسی هفتگی انبار را انجام دهید و هر نشانه نشتی را گزارش کنید. مدت نگهداری را پایش کنید و پیش از عبور از شش ماه، برای دفع اقدام کنید.
سرپرست شیفت
جریان پسماند را در طول عملیات پایش کنید. اطمینان حاصل کنید که هر محموله، بارنامه دارد. در صورت تجمع پسماند یا نقص در برچسب‌گذاری، دستور توقف عملیات را صادر کنید.
کارکنان HSE
راستی‌آزمایی کنید که برچسب‌گذاری طبق الزامات UN/DOT انجام شده است. شرایط انبار (کف، تهویه، سیستم شناسایی نشت) را بازرسی کنید. سوابق بارنامه را بررسی کنید. رخدادهای نشتی از انبار را ثبت و تحلیل کنید.
تیم مدیریت پسماند
بارنامه را تکمیل و مهر کنید. پیمانکار حمل و تاسیسات دفع را هماهنگ کنید. سوابق را برای مدت تعیین‌شده نگهداری کنید. از انطباق پیمانکار با الزامات حمل مواد خطرناک اطمینان حاصل کنید.
پیمانکار حمل و دفع
بارنامه را دریافت و تأیید کنید. ظروف را از نظر برچسب و سلامت بررسی کنید. در صورت اختلاف عمده (تعداد، وزن، نوع)، محموله را بازگردانید. پسماند را طبق الزامات UN/DOT حمل کنید.
کارت اقدام سریع: از جمع‌آوری تا تحویل
| ۱ | پسماند را در ظرف سازگار و سالم جمع‌آوری کن |
| ۲ | برچسب کامل (نام، کد، تاریخ، کلاس خطر) را روی ظرف بزن |
| ۳ | ظرف را درب‌بسته به انبار موقت منتقل کن |
| ۴ | پسماند ناسازگار را در ناحیه جداگانه قرار بده |
| ۵ | بارنامه را تکمیل و مهر کن |
| ۶ | سوابق را برای مدت تعیین‌شده نگهداری و بازرسی هفتگی را انجام بده |
ارتباط با استانداردها و چارچوب‌های فنی
قانون حفاظت از دریاها و رودخانه‌های قابل کشتیرانی در مقابل آلودگی به مواد نفتی (اصلاحی ۱۴۰۳)، در ماده ۱۵، برچسب‌گذاری و کددهی فضولات نفتی بر اساس UN/DOT را الزام می‌کند.[reference:19] مقررات UN/DOT چارچوب بین‌المللی حمل مواد خطرناک را تعریف می‌کند.
استاندارد مدیریت پسماند ایران الزامات برچسب‌گذاری، جداسازی و نگهداری پسماند خطرناک را تعیین می‌کند و مدت نگهداری حداکثر شش ماه را مشخص می‌سازد.[reference:20] راهنمای حمل و نقل پسماند خطرناک HSE-NPC رویه بارنامه و ردیابی پسماند را تعریف می‌کند.[reference:21]
IMDG Code الزامات برچسب‌گذاری مواد خطرناک دریایی را مشخص می‌کند. ISO 14001 چارچوب مدیریت زیست‌محیطی و کنترل پسماند را پوشش می‌دهد. API RP 754 شاخص‌های عملکرد ایمنی فرآیند را برای ثبت رخدادهای پسماند تعریف می‌کند.
در صورت تعارض میان محتوای عمومی این مقاله و رویه مصوب پایانه، همیشه رویه مصوب پایانه و دستورالعمل شرکت، مرجع نهایی است.
Field Exercise — تمرین میدانی سناریومحور
| عنوان تمرین | برچسب‌گذاری و نگهداری پسماند ناشی از مهار |
| هدف | توانایی نوشتن برچسب کامل، تشخیص ناسازگاری و تصمیم درباره نگهداری |
| نقش‌های درگیر | کارآموز (اپراتور انبار)، نقش HSE، نقش ارزیاب |
| محل اجرا | اتاق آموزش یا Tabletop در محل ایمن |
| محرک اولیه | ارائه سه ظرف فرضی: جاذب اشباع‌شده، خاک آلوده، آب جداشده از مخزن اسکیمر |
| اطلاعات داده‌شده | مشخصات پسماند، تاریخ جمع‌آوری، وضعیت انبار |
| اقدام مورد انتظار | نوشتن برچسب کامل، تشخیص ناسازگاری و پیشنهاد ناحیه جداگانه |
| خطاهای بحرانی | برچسب ناقص، مخلوط‌کردن ناسازگار، نگهداری بیش از شش ماه |
| معیار قبولی | برچسب کامل برای هر سه ظرف و ذکر حداقل سه الزام انبار |
| شواهد قابل ثبت | فرم برچسب نوشته‌شده، چک‌لیست انبار، امضای ارزیاب |
| نام ارزیاب | سرپرست HSE یا نماینده معرفی‌شده |
| تاریخ بازآموزی | حداکثر ۶ ماه پس از اجرای اولیه |
این تمرین را به‌صورت Tabletop و ایفای نقش اجرا کنید؛ کارآموز را به جابه‌جایی واقعی پسماند خطرناک بدون مجوز تشویق نکنید.
جمع‌بندی فنی و نتیجه‌گیری عملیاتی
پنج پیام کلیدی
- هر عملیات مهار آلودگی نفتی، یک جریان پسماند تولید می‌کند؛ مدیریت نادرست آن، آلودگی را از آب به خشکی منتقل می‌کند.
- برچسب‌گذاری طبق UN/DOT، یک تکلیف قانونی در ایران است و باید شامل نام، کد، تاریخ، کلاس خطر و شماره UN باشد.
- انبار موقت باید کف غیرقابل نفوذ، سیستم شناسایی نشت، تهویه و مقاومت در برابر آتش داشته باشد.
- پسماند ویژه نباید بیش از شش ماه در انبار نگهداری شود؛ تجمع طولانی‌مدت، ریسک را افزایش می‌دهد.
- بارنامه و سوابق، جریان پسماند را از تولید تا دفع ردیابی می‌کنند؛ نقص در آن‌ها، اثبات انطباق را دشوار می‌سازد.
رفتارهایی که از این پس باید انجام دهید
- هر ظرف پسماند را در همان لحظه جمع‌آوری، برچسب‌گذاری کنید.
- پسماندهای ناسازگار را در ناحیه جداگانه انبار کنید.
- بازرسی هفتگی انبار را انجام دهید و مدت شش ماهه نگهداری را پایش کنید.
رفتارهایی که باید متوقف کنید
- نگهداری ظرف پسماند بدون برچسب.
- مخلوط‌کردن پسماند نفتی با پسماند اسیدی یا اکسیدکننده.
- رهاکردن جاذب اشباع‌شده در محیط.
معیار قبولی مقاله
خواننده در پایان این مقاله باید بتواند جریان‌های پسماند را نام ببرد، الزامات ظرف و برچسب را اجرا کند، شرایط انبار موقت را تشخیص دهد و پنج خطای بحرانی را شناسایی کند.
ارتباط با درس بعدی
با پایان این مقاله، زیربخش «مقابله با آلودگی نفتی در دریا» ترم ۱ کامل می‌شود. درس بعدی، نخستین مقاله زیربخش «کنترل کار و عوامل انسانی» است: تشخیص نقص در PTW و Gas Test پیش از کار.
جمله پایانی: پسماند آلوده، نفت است در شکلی که دیگر نمی‌توان با اسکیمر جمع کرد؛ اگر آن را بدون برچسب و بدون انبار مناسب رها کنید، آلودگی را از دریا به خشکی منتقل کرده‌اید و یک حادثه دوم ساخته‌اید.
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.