در بسیاری از سازمان‌ها، فعالیت‌های بهداشت حرفه‌ای انجام می‌شوند، اما ارتباط مؤثری میان شناسایی مواجهه، نمونه‌برداری، پایش سلامت و اقدامات کنترلی وجود ندارد.

مشکلات رایج عبارت‌اند از:
مواجهه‌های شغلی بدون اولویت‌بندی شناسایی می‌شوند.

• نمونه‌برداری بدون شناخت دقیق گروه‌های در معرض انجام می‌شود.
• بین نمونه‌برداری فردی، محیطی و پایش دوره‌ای تفکیک درستی وجود ندارد.
• نتایج نمونه‌برداری به‌صورت مکانیکی با حدود مجاز مقایسه می‌شوند.
• تفاوت میان میانگین زمانی، مواجهه کوتاه‌مدت و سقف مجاز نادیده گرفته می‌شود.
• ارزیابی ریسک سلامت شغلی از فعالیت واقعی کارکنان فاصله دارد.
• کنترل‌های مهندسی و اجرایی پس از شناسایی مواجهه پیگیری نمی‌شوند.
• داده‌های مواجهه با سوابق سلامت کارکنان یکپارچه نیستند.
• نقش کارشناس بهداشت حرفه‌ای به معاینات دوره‌ای تقلیل پیدا می‌کند.
• همکاری میان بهداشت حرفه‌ای، بهره‌برداری، منابع انسانی، درمانگاه و HSE ضعیف است.
• شاخص‌های عملکرد، تعداد نمونه‌برداری را نشان می‌دهند، نه کاهش ریسک سلامت.
• مداخلات ارگونومیک و کنترل استرس گرمایی گاهی نمایشی و بدون ارزیابی اثربخشی هستند.